Wednesday, November 5, 2008

கண்ணிலே நீரெதற்கு...

பெண்ணாகப் பிறந்ததற்குப் பெருமைகொள்ள வேணுமென்று ஒன்றிரண்டு பேர் இங்கே சொல்லிக் கொள்கிறோம். ஆனால்,எண்ணிலாத சோகங்கள் பல ஒவ்வொரு பெண்ணுக்குள்ளும் ஊடாடும் நிஜம் பலருக்குப் புரிவதில்லையென்றே தோன்றுகிறது.

நேற்று, மாலை நேர வாக்கிங் போகையில், வழியில் மூச்சிரைக்க நடந்துவந்த சீதா சொன்ன வார்த்தைகள் இன்னும் மண்டைக்குள் குடைந்துகொண்டேயிருக்கிறது.

"வீட்டிலே காலை தொடங்கி அத்தனை வேலையையும் இழுத்துப்போட்டுத்தான் செய்யிறேன். ஆனாலும் பாழாப்போன உடம்பு பெருத்துட்டுப்போகுது. நல்லதா உடுத்திட்டு, என்னங்க நல்லாயிருக்கான்னு கேட்டா, "உரலுக்கு உறைபோட்டாமாதிரி ஓஹோன்னு இருக்குது" ன்னு சொல்றார்" என்று சீதா சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாலும், அந்த வார்த்தைகளில் தென்பட்ட வலி எனக்கு நல்லாவே புரிஞ்சது.

அடுத்து சீதா சொன்ன விஷயத்தைக் கேள்விப்பட்டபோது, இப்படியும் சிலர் இன்னும் இருக்காங்களா என்ற எண்ணம் என்னையும் மீறி எழுந்தது.

"ஊரிலேருந்து என்னோட மாமா நேத்து போன் பண்ணினார். அம்மாவுக்கு கர்ப்பப்பை ஆப்பரேஷன் என்று. ஆனா, அம்மா எப்படியிருக்கேன்னு ஒரு வார்த்தை என்னால் போன் பண்ணிக் கேட்க முடியல. கல்யாணம் முடிஞ்சு ஆறு வருஷம் ஆச்சு. ஆனா, தலைதீபாவளிக்கு முறையாக அழைத்து சீர் செய்யலேன்னு என் மாமியார் கோபிக்க, அன்றைக்கு வந்த மனக்கசப்பு.

இன்றுவரை என் வீட்டுக்காரர் என் அம்மாவீட்டுக்கு வருவதில்லை.
ஊருக்குப் போகையில் என் அப்பா அம்மா என்னைப் பார்க்க வந்ந்தாலும் அவங்ககிட்ட முகம்கொடுத்துப் பேசுறதில்லை. இங்கேயிருந்து போனிலும் பேசக்கூடாதுன்னு உத்தரவு" என்று கண்கலங்கிச் சொல்ல,
"ஏன் சீதா,நீங்க வெளியேயிருந்து அவருக்குத் தெரியாமலாவது பேசியிருக்கலாமே" என்று நான் தயங்கியபடியே கேட்டதற்கு,

"அவருக்குப் பயந்து பயந்து திருட்டுத்தனமா வெளியேயிருந்து பேசி எனக்கு என்ன மன நிம்மதி கிடைக்கும் சொல்லுங்க.படிச்ச படிப்புக்கு ஏதோ ஒரு வேலைபார்க்க அனூமதிச்சாக்கூட அதைக்கொண்டு அதிகாரமா செலவு செய்யலாம். இப்ப,பெரிய்ய கம்பெனியோட மேனேஜர் பொண்டாட்டிங்கற ஒரு வீண் அந்தஸ்துவேற. ஆக, எல்லாத்துக்கும் அவர் கையை எதிர்பார்க்கவேண்டியிருக்கு. என்னவோ,குழந்தைங்களுக்காக எல்லாத்தையும் பொறுத்துட்டு ஜடமா வாழவேண்டியிருக்குது" என்று விரக்தியுடன் சொன்னபோது,மனசு கனத்துத்தான் போனது.

எத்தனை பாரதிகள் பிறந்துவந்தாலும் இப்படிப்பட்டகல்மனசு கொண்ட சிலரைத் திருத்தவே முடியாதோ என்றுதான் எண்ணத்தோன்றியது.

1 comment:

  1. எத்தனையோ பெண்களுக்கு இந்த அவல வாழ்க்கை உண்டு சுந்தரா.
    மறைமுக சோகங்களே வாழ்க்கையாகிவிட்டது.

    ReplyDelete

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails