Tuesday, December 21, 2010

செஞ்சுபாருங்க....சூப்பர் பிரெயின் யோகா!!!


சாதாரணமாகச் செயல்படுகிற மூளையைச் சூப்பர் பவர் மூளையாக வேலைசெய்யவைக்கணுமா? மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, படிப்பில் நல்லமதிப்பெண்கள் வாங்கணுமா? வலதுபக்க மூளை இடதுபக்க மூளை இரண்டையும் செயல்படவைக்கணுமா?

ஞாபகசக்தியை அதிகப்படுத்தணுமா? மன அழுத்தத்தைக் குறைத்து, மூளைத்திறனை வெளிப்படுத்தி, வெற்றிகளை அடையணுமா? Autism, Alzheimer போன்ற நோய்களிலிருந்து எளிதில் விடுபடணுமா?

ரொம்ப சிம்பிள்...எளிதான இந்த சூப்பர் பிரெயின் யோகாவைச் செய்தால் மேலேசொன்னதெல்லாம் எல்லாம்  எளிதில் நடக்கும்.

இங்க பாருங்க...Super brain yoga வை இவங்க எப்படிச்செய்றாங்கன்னு :)



இதையே, சட்டுன்னு காதைப்பிடிச்சுப் பட்டுன்னு பத்து தோப்புக்கரணம் போடுன்னு வீட்ல யாராவதுசொன்னா, நாம போடவாபோறோம்? ஆனா, அதையே சூப்பர் பிரெயின் யோகான்னு சொல்லி, அடுத்த நாட்டுக்காரன் சொல்லிக்கொடுத்தாதான் , ஆஹா நம்ம வித்தையே நமக்கே கத்துக்குடுக்கிறாங்களேன்னு ஆச்சரியப்படுவதோடு மட்டுமில்லாம, நாமளும் செஞ்சுபார்ப்போமேன்னு ஒரு நினைப்பும் மனசுல வருது...இல்லே?

இந்த யோகாவை, அதாங்க தோப்புக்கரணத்தை, பிள்ளையாரை நினைச்சுக்கிட்டும் போடலாம், பள்ளிக்கூட நாட்களை நினைச்சுக்கிட்டும் போடலாம். எப்படிப்போட்டாலும் இது நிச்சயம் பலன்கொடுக்கும். ஆக, மூளையின் சிறப்பான செயல்பாடு மூணே நிமிஷங்களில் கிடைக்குதுன்னா, இதை வேணாம்னு சொல்லமுடியுமா என்ன?  :)



Tuesday, December 14, 2010

நீயா கொண்டுபோனாய் நிமோனியா??!



2009 ம் வருஷம்...விடுமுறைக்கு இந்தியாவந்தபோது, விமான நிலையத்திலிருந்து வெளியே வந்ததும் முதல் ஃபோன்கால்... என் தங்கையிடமிருந்து... அதாவது என் சித்தி மகளிடமிருந்து. "அக்கா, வந்துட்டீங்களா? ஒருவருஷம் ஆச்சு உங்க எல்லாரையும் பார்த்து. எப்ப சென்னை வருவீங்க? இப்பவேயிருந்து நான் உங்களுக்காக வெய்ட்டிங்" என்று அப்பழுக்கில்லாத அவள் பாசத்தால் என்னையும் என் பிள்ளைகளையும் நனைத்தாள்.

அவளுக்கு அப்போது வயது 21. திருமணம் முடிந்து நாலைந்து மாதங்களே ஆகியிருந்தது. முந்திய விடுமுறைக்குப் போனபோது, என்னையும் பிள்ளைகளையும் அழைத்துக்கொண்டு சென்னையைச் சுற்றிவந்தவள், அந்தமுறை நான் சென்னைக்குப் போனபோது ஆஸ்பத்திரியில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தாள். அது தமிழகத்தில் பன்றிக்காய்ச்சல் பரவிக்கொண்டிருந்தநேரம். நுரையீரல் முழுக்கச் சளி படர்ந்திருக்கிறதென்றும் காய்ச்சல் அதிகமாக இருக்கிறதென்றும் சொல்லி அதற்கான ட்ரீட்மென்ட் நடந்துகொண்டிருந்தது. ஆஸ்பத்திரியில் சென்றுபார்க்கவும் அனுமதிக்கவில்லை. அவளைப் பார்க்கவென்றே சென்னையில் அவள் வீட்டுக்குச் சென்றுவிட்டு, அவளைப் பார்க்கமுடியாமல் திரும்பிவந்தது மனசுக்குக் கஷ்டமாக இருந்தது.

நெல்லை எக்ஸ்பிரசில் ஊருக்கு வந்துசேர்ந்து, உட்காரக்கூட இல்லை... சென்னையிலிருந்து ஃபோன். மருத்துவமனையிலிருந்த என் தங்கை இறந்துவிட்டாளென்று. நம்பவேமுடியாவிட்டாலும் அன்றைக்கு நடந்தது நிஜம். அவள் கணவனும் குடும்பமும் துடித்த துடிப்பு இன்னமும் தீரவில்லை. இன்றைக்கும் அவள் பெயரைச்சொன்னாலே மனசு பதறத்தான்செய்கிறது, அன்பான உரிமையான ஒரு உறவை இழந்துவிட்டோமென்று.

அந்தச் சம்பவத்துக்கு நிகரான இன்னொரு சம்பவம், நாலைந்துநாள் முன்பு என் மகளின் பள்ளியில் நடந்தது. பத்தாவது படித்துக்கொண்டிருந்த பெண். அதே நுரையீரல் இன்ஃபெக்ஷன், அதிகப்படியான காய்ச்சல் காரணமாக இறந்துபோனாள். ஃபேஸ்புக்கில் அந்தப் பெண்ணுக்கான அஞ்சலிகள் குவிந்திருக்க, அந்தப் பெண்ணின் படத்தைப் பார்த்தபோது எனக்கே மனசெல்லாம் நடுநடுங்கிப்போனது. இப்படியொரு மகளை இழந்து அந்தப் பெற்றோர் எத்தனை கஷ்டப்பட்டுக்கொண்டிருப்பார்கள் என்று நினைக்கநினைக்க இப்போதும் நெஞ்சு பதறுகிறது.

இங்கே சம்பந்தப்பட்ட இரண்டுபேரின் இறப்புக்கும் காரணம், நிமோனியா என்கிறார்கள். நுரையீரலில் பாக்டீரியா, வைரஸ்,ஃபங்கஸ் அல்லது பூஞ்சைத் தொற்றினால் ஏற்படக்கூடிய வியாதி இது. சாதாரண சளித்தொந்தரவுபோல, காய்ச்சல், இருமல்,நெஞ்சுவலி, மூச்சுவிடுவதில் சிரமமென்று ஆரம்பித்து கிருமிகளின் ஆதிக்கம் கட்டுக்கடங்காமல்போனால், கடைசியில் உயிரிழப்பும் ஏற்பட்டுவிடுகிறது.

உலக அளவில் ஆண்டுதோறும் சுமார் பத்துலட்சம்பேர் நிமோனியாவால் உயிரிழக்கிறார்களாம். அதில் 25% பேர் இந்தியர்கள். இந்தியாவில் ஒருமணி நேரத்துக்கு 45 குழந்தைகள் நிமோனியாவால் உயிரிழக்கிறார்கள் என்று தெரிந்தபோது அதிர்ச்சியாகத்தான் இருந்தது. இதில் அநேகக் குழந்தைகள் ஐந்து வயதுக்கு உட்பட்டவர்கள்.

கிருமித்தொற்றைத் தவிர்த்து, ஊட்டச்சத்துக் குறைவு, நோய் எதிர்ப்பு சக்தியின்மை, மாசுபட்ட காற்றைச் சுவாசித்தல் இவையெல்லாம் நிமோனியாவை உண்டுபண்ணும் முக்கியமான காரணிகள். நுரையீரல் பாதிப்பு ஏற்படும் பட்சத்தில், இரத்தப் பரிசோதனையின் மூலமும், எக்ஸ்ரே மூலமும் இந்த நோயை அறிந்துகொள்ளமுடியும்.

ஆரம்பக்கட்டத்தில் கண்டறியப்பட்டால் நிமோனியா நோயை எளிதில் குணப்படுத்திவிடலாம் என்கிறார்கள். சாதாரண காய்ச்சலும் சளியும்தானே, என்று அலட்சியமாக எடுத்துக்கொண்டு சுயமருத்துவம் செய்வதை விட்டுவிட்டு, சளித்தொந்தரவு அதிகமாயிருக்கும்பட்சத்தில் உடனே மருத்துவ சிகிச்சை எடுத்துக்கொள்வது நல்லது.

ஆகமொத்தம், எல்லா நோய்களுக்கும் காரணம் நோய் எதிர்ப்புசக்திக் குறைவுதான். அது நல்லா இருந்தா எல்லா நோயையும் இல்லாமப் பண்ணிடலாம். ஆனா, அது இல்லாம இருந்தாலோ, உள்ள நோயெல்லாம் உடம்புக்குள்ள குடியேறிடும்.

அதனால, எந்த நோயும் வந்தபின் வருத்தப்படுவதைவிட, வருமுன் காத்தல் மிகவும் சிறந்தது. அதனால் சுகாதாரமான வாழ்க்கைமுறையையும், சத்துள்ள உணவுப்பழக்கத்தையும் கடைப்பிடித்தல் மிகமிக அவசியம்.

நிமோனியாவைப்பற்றி இன்னும் அதிகம் அறிந்துகொள்ள இங்கே பாருங்க...

படம் : இணையத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டது.


Monday, December 13, 2010

அறை எண் ஐம்பத்தாறும் அக்காவின் பாசமும்!


 குழந்தைக்குத் திருச்செந்தூரில் முடியெடுத்துக் காதுகுத்தப்போறதா கதிரேசன் நாலுநாள் முன்னாடியே வந்து அழைச்சிட்டுப் போயிருந்தான். செல்வியும் அவள் கணவன் சண்முகமும் காலையிலேயே திருச்செந்தூருக்கு வந்துட்டாங்க.  மொட்டையடிச்சிட்டு வந்து, காதுகுத்தப் போகும்போது, தன் மகளுக்கு, அக்கா செல்வி வாங்கிட்டு வந்த கம்மலை  வச்சுத்தான் காதுகுத்தணும் என்று சொன்னான் கதிரேசன். செல்விக்கும் சண்முகத்துக்கும் மெத்தச் சந்தோஷமாயிருந்தது.

மதியம் மணி ஐயரில் சாப்பிட்ட கையோடு,  வந்திருந்த உறவுக்காரங்கல்லாம் ஆளாளுக்குக் கிளம்ப ஆரம்பிச்சாங்க. ஆளுக்கொரு ஸ்வீட் பாக்கெட் வாங்கிக்கொடுத்து, வழியனுப்பிவைத்தான் கதிரேசன். "அக்கா, நீயும் அத்தானும் வீட்டுக்கு வந்துட்டுத்தான் போகணும்" என்றான் செல்வியிடம்.

"இல்ல, கதிரேசா... நானும் அத்தானும் இங்கேருந்து அப்டியே பழனிக்குப் புறப்படுறோம். பழனிலேர்ந்து வந்ததும் பஞ்சாமிர்தத்தோட வீட்டுக்கு வாரேன்" என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினாங்க செல்வியும் சண்முகமும்.

"செல்வி, பழனிக்கு விடிகாலை மூணு மணிக்கு ஒரு பஸ் இருக்கு. அதுல புறப்பட்டா வசதியா இருக்கும்.  அதனால, இங்கயே ஒரு ஹோட்டல்ல தங்கி ரெஸ்ட் எடுத்துட்டுக் கிளம்பலாம்" என்றார் சண்முகம். சரியென்றாள் செல்வி.

கோவிலுக்குப் பக்கத்திலேயே அறைகள் இருந்தது. ஆனா, ஒண்ணொண்ணும் ரொம்ப வித்தியாசமாத் தெரிஞ்சுது. முதலில் இருந்த விடுதிக்குள் நுழைஞ்சாங்க ரெண்டுபேரும்.  ரிசப்ஷனில் இருந்தவனின் தோற்றம், ஏதோ திரைப்படத்தில் பார்த்த ஆதிகால மனிதனை நினைவுபடுத்தியது செல்விக்கு.

பேர் விலாசம் எழுதிக்கொண்டபின், சாவியைக் கையில் கொடுத்து உதவியாளரையும் கூட அனுப்பிவிட, உதவியாள் கதவைத் திறந்து லைட்டைப் போட்டான். அறையின் ஓரத்தில் கட்டிலும், அருகில் ஒரு மேஜை நாற்காலியும் இருந்தது. அறையின் சுவர்களில் ஒன்றிரண்டு ஓவியங்கள். ஒவ்வொன்றும் தன்னையே உறுத்துப் பார்க்கிறமாதிரி இருக்க, முகத்தை வேறுபக்கம் திருப்பிக்கொண்டாள் அவள். செல்வியின் கண்கள் அறையின் மிச்சப்பகுதியைச் சுற்றிவந்தபோது, கட்டிலுக்குப் பக்கத்தில் பளபளப்பாய் ஏதோ தெரிந்தது. ஒரு அடி முன்னே சென்று பார்த்தவள், "ஐயோ பாம்புங்க..." என்று அலறினாள் அவள்.

சுவரோரமாய்ச் சுருண்டிருந்தது அந்தப் பாம்பு. குறைஞ்சது ஆறடியாவது இருக்கும். விடுதி உதவியாளர் குரல்கொடுக்க, ஒன்றிரண்டுபேர் ஓடிவந்து பாம்பை அடித்தார்கள். " வேணாங்க...நமக்கு இந்த ரூம் வேணாங்க..." என்று கணவனின் காதில் பயத்துடன் முணுமுணுத்தாள் செல்வி. "இன்னும் ஆறேழு மணிநேரம் இங்க இருக்கப்போறோம். அதுக்காக இன்னொரு இடம் தேடணுமா? இதெல்லாம் சின்ன  விஷயம்...மறந்துரு" என்றார் சண்முகம்.

அதற்குள் ரிஷப்ஷனில் இருந்தவர் அவர்களை அழைத்து, மன்னிப்புக் கேட்டுவிட்டு, வேறொரு அறையின் சாவியைக் கொடுக்க, அந்த அறையில் எதுவும் இல்லை என்று உறுதிப்படுத்திக்கொண்டபின் உள்ளே நுழைந்தாள் செல்வி. அதற்குள் வீட்டிலிருந்து மகள் மஹாலட்சுமி செல்ஃபோனில் அழைக்க, நடந்ததை மகள்கிட்ட சொன்னாள் செல்வி. அறைக்குள் சிக்னல் சரியாகக் கிடைக்காமல் தொலைபேசி இணைப்புத் துண்டிக்கப்பட்டது.

செல்வியின் கணவருக்கு ஏற்கெனவே பிளட் பிரஷர் உண்டு. அவர், செல்வி, நான் வெளிய போயி மஹா கிட்ட பேசிட்டு, அப்டியே எனக்கு பிரஷர் மாத்திரையும் வாங்கிட்டு வந்திர்றேன் என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினார். கதவைச் சாத்திவிட்டுப் படுக்கையில் படுத்தாள் செல்வி.

அறையின் மேற்பரப்பு வித்தியாசமாக இருந்தது ஒரு மரம் விரிந்து நிழலாயிருப்பதுபோல இருந்தது. வரைந்திருக்கிறார்களோ என்று உற்றுப்பார்த்தாள் செல்வி. மரம் அசைகையில் இடைவெளியில் வானம்கூடத் தெரிந்தது. அப்போதுதான் தெரிந்தது அவளுக்கு. அறையின் விதானம் முழுவதும்,அடர்த்தியான கண்ணாடியென்று. அட, இப்படிக்கூட இருக்குமா? என்று வியப்புடன் அதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் அவள்.

பத்து நிமிஷத்தில் வருகிறேனென்ற சண்முகத்தைக் காணவில்லை. அறைக்கு வெளியே போய்ப்பார்க்கலாம் என்று, வெளியேவந்து கொஞ்சநேரம் நின்றாள் அவள். சண்முகம் வரவில்லை. கதவைப்பூட்டி சாவியை எடுத்துக்கொண்டு வெளியில் சென்று பார்க்கலாமென்று புறப்பட்டாள். அறை வாசலிலிருந்து மூன்றுபக்கமும் பாதை இருந்தது.  வரும்போது, எந்தப் பாதையில் வந்தோமென்று அவளுக்கு நினைவில்லை. ஏதாவது ஒரு பாதையில் போவோமென்று எதிரில் இருந்த பாதையில் போனாள் செல்வி.

வளைவில் மாடிப்படிகள் தெரிந்தது. ஆனால், கைப்பிடிச்சுவர் இல்லை.
அட, இதுகூட புதுமாடலா இருக்குதே என்று வியந்தபடி, இறங்கத்தொடங்கினாள். பிடித்துக்கொள்ள மேலே வலைப்பின்னல்போன்ற அமைப்பு இருந்தது. அதைப் பிடித்துக்கொண்டு இறங்கியவளின் பிடி சட்டென்று நழுவியது. படிக்கட்டில் அலறியபடியே வேகமாக உருண்டாள் அவள். பத்துப்பதினைந்துபேர் ஓடிவந்தார்கள். அவர்களில் சண்முகமும் இருந்தார்.

"கொஞ்சநேரம் அறைக்குள்ள இருக்கமுடியலியா உனக்கு..." என்றபடி அவளை எழுப்பிவிட்டார் சண்முகம். படபடப்பில் கண்கள் இருண்டது செல்விக்கு. "சரிசரி, உடம்பெல்லாம் வேர்த்துப்போயிருக்கு இப்படி உக்காரு..." என்றபடி, அருகிலிருந்த  இருக்கையில் உட்காரவைத்தார். அதிலிருந்தும் நழுவி விழப்போனவள் "ஐயோ..." என்றபடி எழுந்து, கணவனின் கையைப் பிடித்தாள்.

என்ன ஆச்சு செல்வி...என்னாச்சு?  என்றபடி அவளின் தோளைத்தொட்டு உலுக்கினார் சண்முகம். "ஒண்ணுமில்லீங்க..." என்றபடி முகத்தைத் துடைத்துவிட்டுச், சுற்றும்முற்றும் பார்த்தாள் செல்வி. தன் வீட்டுக் கட்டிலில்தான் இருக்கிறோம் என்று தெளிவானது அவளுக்கு. "எப்பவும்போல ஏதாவது கனவா?" என்று சலிப்புடன் கேட்டுவிட்டுத், திரும்பிப்படுத்தார் சண்முகம்.

தான் கண்டது கனவுன்னு நம்பவே முடியவில்லை செல்விக்கு.  தம்பி கதிரேசனைப் பார்த்தேனே கனவில்... என்னைக்கூட வீட்டுக்குக் கூப்பிட்டானே அவன்...ஏன் திடீர்ன்னு இப்படியொரு கனவு? அவனை நினைக்கக்கூட இல்லியே...

கதிரேசனுக்கும்  சண்முகத்துக்கும் மனசு கசந்துபோய் ஆறேழு வருஷமாச்சு. திடீர்ன்னு அவன் ஏன் கனவில் வந்தான்? அவனுக்கு ஏதாச்சும் கஷ்டமாயிருக்குமோ?  அம்மாவைக் கூப்பிட்டு விசாரிப்போமா என்று நினனத்தாள் அவள்.  ஆனால், மணி இரவு மூன்று. அம்மாவைக் கூப்பிட்டா நிச்சயம் பயந்து போவாங்க. தன்னுடைய தவிப்பைச் சண்முகத்திடம் கேட்கவும் பயமாயிருந்தது அவளுக்கு. ஆனாலும் முடியவில்லை...

மெல்ல அவரின் தோளைத் தொட்டுத் திருப்பியவள் கேட்டாள், "ஏங்க, கனவுல பாம்பு வந்தா கெட்டது நடக்கும்னு சொல்லுவாங்களே...அது நிஜமா? என்றாள் தயக்கமாய். "அம்மா தாயே, இப்பிடி, என்னைத் தூங்கவிடாம உயிரை எடுத்தேன்னா, நிச்சயம் கெட்டது நடக்கும். மனுஷனை ராத்திரிக்கூடத் தூங்கவிடாம தொணதொணன்னு கேள்வி கேட்டுக்கிட்டு...சத்தமில்லாம படுப்பியா..." என்றபடி, திரும்பிப் படுத்துக்கொண்டார் சண்முகம். 

"இது என்ன கனவு? நல்லதா, கெட்டதா? கெட்டதாயிருந்தா கனவுக்கு ஏதும் பின்விளைவு இருக்குமோ? கடவுளே, கதிரேசனுக்கு எந்தக் குறையும் வரக்கூடாது" என்று அவளையுமறியாமல் வேண்டிக்கொண்டது மனசு. சுவர்க்கடிகாரம் மணி நான்கு என்று காட்டியது. கண்களை இறுகமூடினாலும் அந்தக் கனவும் கதிரேசனுமே வந்துவந்துபோக, விட்டத்தைப் பார்த்தபடி கொட்டக்கொட்ட விழித்திருந்தாள் செல்வி.

Sunday, December 12, 2010

காப்பி பேஸ்ட் களவாணிகள்!


கம்ப்யூட்டர் விண்டோவைப் பார்த்துப்பார்த்து கண்ணும் பூத்துப்போச்சு...கழுத்துவலி முதுகுவலின்னு கஷ்டமும் கூடிப்போச்சு. ஆனா, என்னதான் வருத்தம்வந்தாலும், தன்னுடைய பதிவுகளைப் படித்து ரசித்து நாலுபேர் பின்னூட்டமிடும்போது, தன்னோட எல்லாவலியும் தீர்ந்துப்போனதுபோல் உணர்வதாகத்தான் சொல்கிறார்கள் அநேகப் பதிவர்கள்.

ஆனா, இப்படி மண்டையைக் குடைந்து மூளையைக் கசக்கி,உணர்வுகளை உருக்கி எழுதப்படுகிற விஷயங்களை உறுத்தலின்றிக் களவாடிப் பேர்வாங்க நினைக்கிறாங்க கள்வர்கள் சிலர். சட்டுன்னு காப்பியெடுத்து பட்டுன்னு பேஸ்ட்பண்ணி பெருமையடையணும்னு அவ்வளவு ஆசை.

எனக்குத்தெரிந்து, முதலில்,சமையல் அட்டகாசங்கள் ஜலீலாவின் பதிவுகள் பிரபல பத்திரிகையொன்றில் அப்படியே திருடி வெளியிடப்பட்டிருப்பதாகச் சொல்லியிருந்தாங்க.அது அநேகருக்குத் தெரிந்திருக்கும். அதேபோல, இன்றைக்கு பதிவுலகில் பாபு என்பவருடைய பதிவைத்திருடி இன்னொரு பிரபல பத்திரிகை வெளியிட்டிருக்கிறதாகப் படிக்கநேர்ந்தது.

சொந்தப்படைப்புகளின்றி, அடுத்தவர்களின் படைப்புகளை இதுமாதிரி எடுத்து வெளியிடும்போது இது இன்னாருடைய படைப்பு என்ற சின்ன ஒரு குறிப்போட வெளியிடலாமே... இதனால் எழுதியவருக்கும் நிம்மதியும் சந்தோஷமும் கிடைக்கும்.

ஊரான்வீட்டு நெய்யே என் பொண்டாட்டி கையேன்னு எங்க ஊர்ப்பக்கம் ஒரு பழமொழி சொல்லுவாங்க. அலுங்காம அடுத்தவன்பொருளை அபகரிப்பதைக்குறிக்கவே இப்படிச்சொல்லுவாங்க. ஜலீலாவோட சமையல் குறிப்பைத் திருடி, தன்னோட சமையல் வலைப்பக்கத்தில் வெளியிருட்டிருந்த ஒருத்தர், தன் தளத்தில் பெருமையாகக் குறிப்பிட்டிருந்தார், தான் தூத்துக்குடி மண்ணின் மைந்தன் என்று. அவர், பிறந்த மண்ணுக்குப் பெருமைசேர்க்கிற லட்சணம் அப்படி.

போன வாரத்தில் பதிவுலக சகோதரரொருவரின் கவிதைகள் அப்படியே களவாடப்பட்டு வெளியிட்டிருப்பதாகப் படித்துவிட்டு, அந்தத் தளத்துக்குப்போனால், அந்தம்மா அதைவிட அதிபுத்திசாலியாகி, திருட்டு வெளியானதும், தன்னோட வலைப்பக்கத்தை அழைக்கப்பட்டவங்கமட்டும் பார்க்கிறமாதிரி மாற்று ஏற்பாடுசெய்திருந்தாங்க. இன்னார் பெரிய எழுத்தாளர் என்று தன்னோட ஜால்ராக்களை நம்பவைக்க மக்கள் எப்படியெல்லாம் மெனக்கெடுறாங்கபாருங்க.


ஒரு திரைப்படத்தின் நகைச்சுவைக்காட்சி ஒன்றில் தான் வாங்கிய குளிர்பானத்தைப் பாதி குடித்துவிட்டு வடிவேலு வைக்க, அது குப்பைத்தொட்டியில் தவறி விழுந்துவிடும். அது தெரியாத வடிவேலு, பக்கத்தில் அதே குளிர்பானத்தைக் குடிச்சிக்கிட்டிருந்த சிங்கமுத்துவைப்பார்த்து கன்னாபின்னான்னு திட்டிருவார். அதுக்கு கடைசியில் சிங்கமுத்து சொல்லுவார், இனிமே காசுகுடுத்து எப்ப குளிர்பானம் வாங்கினாலும்கூட, நீ திட்டினதுதானேய்யா நினைவுவரும்ன்னு அவரோட சண்டை போடுவார்.

அங்கே, அது தன்னோடதாயிருக்குமோ என்ற சந்தேகத்திலேயே அந்தத் திட்டுத் திட்டுவார் வடிவேலு. ஆனா, இங்கே தன்னோடதையே திருடியிருக்காங்கன்னு தெரிஞ்சாலும் என்னசெய்வதென்று திகைத்து நிற்கிறது பதிவுலகம். இதுக்குக் கட்டாயம் ஒரு முடிவு வேணும். இனிமே திருடக்கூடாதுன்னு அவங்க நினைக்கிறமாதிரி தீர்வு ஒண்ணு வேணும்.

இப்படிப்பட்ட திருட்டுகளைத் தடுக்கவும், திறமையுள்ளவர்களின் படைப்புகளுக்கு அதற்கேற்ற அங்கீகாரம் கிடைக்கவும் போராடவேண்டியது பதிவர்களாகிய நம் அனைவரின் கடமையுமாகும்.


Thursday, December 9, 2010

"ஆ" வெஜ் கட்டிங்!!!

சின்னதிலிருந்து எப்பவுமே இந்த கட்டிங், வெட்டிங்ன்னாலே எனக்கு பயம்தான்.
வளைவா அருவாமணையை வச்சுக்கிட்டு விறுவிறுன்னு காய் நறுக்குற சித்தியையும் பெரியம்மாவையும் அப்போ வச்சகண்ணு வாங்காம பாத்திட்டிருப்பேன்.

எனக்கென்னவோ அந்த ஆயுதத்தைப்பார்த்தா, ஏதோ கொலைகாரப்பறவை ஒண்ணு குத்தவச்சு உக்கார்ந்திருக்கிறமாதிரியே தோணும். அந்த ஆயுதத்தைவச்சு அத்தனை காய்களையும் வெட்டித் த்வம்சம் பண்ற அத்தனைபேரும் என்னைப்பொருத்தவரை வீரிகள்தான் ((வீரனுக்குப் பெண்பால் ;) )இன்னமும்கூட என்வீட்டில் அருவாமணை இல்லாததுக்கும் என்னோட இந்த  பயம்தான் காரணம்.ஏதோ கத்தியும், வெஜிடபிள் சாப்பருமா (chopper) காலத்த ஓட்டிக்கிட்டிருக்கேன்.

என் கல்யாணத்துக்குக் கொஞ்சநாள் முன்னாடி, பத்திரிகை கொண்டுவந்தாங்க என் மாமியார் மாமனாரும், மற்றும் சில உறவுக்காரங்களும். எங்கவீட்டு உறவுக்காரங்களும் வீட்டில் இருந்தாங்க. முட்டைக்கோஸ் பொரியலுக்கு முழுசுமுழுசா மூணு கோஸ்கள் உட்கார்ந்திருக்க, என் பெரியம்மா பொண்ணு, என் தங்கச்சி, முட்டைக்கோஸை நான் நறுக்குறேன்னு சொன்னா.

அதுக்கு நான், ராஜி, நீ ஏதாவது கத்தரிக்காய், உருளைக்கிழங்கு இருந்தா நறுக்கு... முட்டைக்கோஸெல்லாம் உனக்கு ஒத்துவராதுன்னு சொல்ல, ஆஹா, மாப்பிள்ளை வீட்டுக்காரங்களுக்காக இப்பவே அக்கறையான்னு என்னைக் கலாய்ச்ச அவ, அருவாமணையும் சொளவுமா(முறத்தை எங்க ஊர்ல சொளவுன்னுதான் சொல்லுவோம்) என்கிட்டவந்து உட்கார்ந்தா.

பத்துப்பதினைஞ்சு நிமிஷம்தான் இருக்கும் மொத்த முட்டைக்கோஸையும் சீவித்தள்ளிட்டா. அப்படியே முல்லைப்பூவைக் காம்பிலிருந்து உதிர்த்தமாதிரி எல்லாமே ஒரேமாதிரி சிறுசிறுதுண்டுகளா இருந்தது. அது எப்படின்னு கேட்கிறீங்களா? முட்டைக்கோஸை முழுசா கழுவி எடுத்துக்கிட்டு அருவாமணையால அதை மாறிமாறிக் கொத்திவிட்டுட்டு, அப்புறம் அதே அருவாமணையால அதைச் கொஞ்சம்கொஞ்சமா சீவிவிட்டா, பொடிப்பொடியா உதிருது முட்டைக்கோஸ். இப்படி பக்கம்பக்கமா சீவி பத்துப்பதினைஞ்சு நிமிஷத்துல முடிச்சிட்டா. அன்றைக்கு முட்டைக்கோஸ் பொரியல் சாப்பிட்ட எல்லாரும் நிஜமாவே ஆச்சர்யப்பட்டாங்க.( ஒருவேளை மருமகப்பொண்ணுதான் நறுக்கியிருக்கும்னு மனசுக்குள்ள நினைச்சாங்களோ என்னவோ :))

என்னைப்பயமுறுத்தின அந்த ஆயுதம், என்னமா உட்கார்ந்திருக்குது பாருங்க....

 

இது அதோட புது வெர்ஷன்...


ஆனா, கல்யாணமாகிப்போன ஒரே வாரத்தில், மாமியாரின் கிராமத்தில், எனக்கும் ஒரு கட்டிங் சோதனை வந்திச்சு. அருவாமணையாவது பரவாயில்லை. அங்கே, வளைவா ஒரு அருவா (பாளையருவான்னு சொல்லுவாங்களோ?) மட்டும் குடுத்து, பத்து இருபதுபேர் சமையலுக்கு, வெங்காயம் நறுக்கச்சொன்னாங்க.(என்னை சோதிச்சுப்பாத்தாங்களோ என்னவோ...)

நல்லநாள்லயே நமக்கு இதெல்லாம் ஆகாதே, என்னே எனக்குவந்த சோதனைன்னு நொந்துகிட்டே, என் நாத்தனாரைக்கூப்பிட்டு,வீட்ல கத்தி இருக்கான்னு கேட்டேன். இருக்குது அண்ணின்னு, எடுத்துக் கொண்டுவந்து கொடுத்தா அவ. பார்க்கக் கூர்மையா இருந்திச்சு, ஆனா,வெட்டிப்பாத்தா மொட்டையோ மொட்டை.

வீட்ல, கத்தியும் கட்டிங் போர்டுமாக கொஞ்சம்கொஞ்சம் பழகியதுகூட எனக்கு அப்ப மறந்துபோனதுபோல ஆயிருச்சு. மொத்த வெங்காயத்தையும் கஷ்டப்பட்டு, உரிச்சுமட்டும் வச்சேன். என்னைப்பாக்க எனக்கே பாவமா இருந்துச்சு. அதுக்குள்ள ஆபத்பாந்தவியா அங்கவந்த என் அண்ணி, ஏம்மா அவகிட்டபோய் காய் நறுக்கச்சொல்லியிருக்கே...கொஞ்சநாள் அவ எல்லாத்தையும் வேடிக்கைபாக்கட்டும்ன்னுசொல்லி, அதை அவங்க வாங்கி, கடகடன்னு நறுக்கி, என் கண்ணுல கண்ணீர் வரவச்சுட்டாங்க.

அது வெறும் வெங்காயக்கண்ணீர்மட்டும் இல்லைங்க...ஆனந்தம், நன்றி எல்லாம் சேர்ந்த நெகிழ்ச்சிக் கண்ணீரும்தான்.

இப்படியே கடந்துவந்த கட்டிங் சரித்திரத்தில, முழு வாழைக்காயை வெட்டி, மூணு பஜ்ஜிபோட்ட கதையையும், வெள்ளை முள்ளங்கியை வெட்டுறேன்னு கிளம்பி, சிவப்பு முள்ளங்கியாக்கிய சோகக்கதையையும் சொன்னா...வேணாம் உங்க மனசு தாங்காது. அதனால, எல்லாத்தையும் இத்தோட நிறுத்திக்கிறேன் :)

பி.கு :- கொடுமையான ஆயுதங்களைப்பற்றிய இந்தப்பதிவை, முந்திய பதிவில், "அடுத்த சண்டை எப்போ?"ன்னு ஆசையாய்க் கேட்ட பாரத் பாரதிக்கு டெடிகேட் பண்றேன் :) என்னைமாதிரியில்லாம, நீங்கல்லாம் இப்பவே உங்க கட்டிங் 'திறமை'யைக் குறையில்லாம வளர்த்துக்கோங்க மக்கா :) :)

**************




Tuesday, December 7, 2010

உள்வீட்டுச் சண்டை!


ஏண்டா, வாணி வீட்டுக்குப் போனியா? வாசல்பக்கத்திலிருந்து பேப்பர் படித்துக்கொண்டிருந்த அப்பா, பார்வையை உயர்த்திக்கேட்டார்.

ஆஹா, மாட்டிக்கிட்டமோன்னு, மனசு படபடத்தது அகிலுக்கு.

இல்லப்பா...வந்துப்பா...விளையாடும்போது, பந்துபோயி அவங்க பால்கனியில விழுந்துருச்சு. அதான், கொண்டுவந்து குடுங்கன்னு கேக்கப்போனேன்.

அப்போ, பந்தை வாங்கிட்டுப் பேசாம வந்துட்டே...அப்டித்தானே? சந்தேகக் கண்களோடு கொக்கிபோட்டான் சண்முகம், அகிலின் அப்பா.

நானாப் பேசலப்பா...வாணியக்காதான் வந்து பேசிச்சு. அரைப்பரிச்சை எப்படான்னு அவங்கம்மாவுக்குக் கேக்காம மெதுவாக் கேட்டுச்சு...நான் அடுத்த வாரம்னேன். அதுக்கு, பரிட்சைக்குப் படிக்காம பந்து விளையாடுறியாடா நீன்னு கேட்டுட்டு, காதைப் பிடிச்சுத் திருகிட்டே சிரிச்சுச்சு. அதுக்குக்கூட நான் பதிலே சொல்லலப்பா...அப்பாவியாய்ச் சொன்னான் அகில்.

அப்புறம், இந்தப் பச்ச மாங்காகூட, நானாக் கேக்கல. அக்காவாத்தான் ரெண்டு துண்டு குடுத்துச்சு. உச்சுக் கொட்டிக்கொண்டே சொன்னான் அகில்.

அதற்குள், காப்பியுடன் அங்கே வந்தாள் அகிலின் அம்மா.

புள்ளைகிட்ட என்ன புலன் விசாரணை நடக்குது? என்று சந்தேகமாய்ப் பார்க்க, ஒண்ணுமில்ல புனிதா, அரைப் பரிச்சை லீவுக்கு அம்மாச்சி வீட்டுக்குப் போகலாமான்னு கேட்டான்...அப்பாவுக்கு, ஆஃபீஸ்ல வேலையிருக்கு. நீயும் அம்மாவும் போயிட்டுவாங்கன்னு சொன்னேன்...என்று சண்முகம் சொல்ல, காப்பாற்றிய அப்பா முகத்தையும், காப்பி ஆற்றிக்கொண்டிருந்த அம்மாவின் முகத்தையும் மாறிமாறிப்பார்த்தபடி, அங்கிருந்து மெதுவாய் நகர ஆரம்பித்தான் அகில். மகனின் கைகளைப் பிடித்து இழுத்துத் தன் மடியில் உட்காரவைத்துக்கொண்டான் சண்முகம்.

எப்பத்தான் உங்களுக்கு வேலையில்லாம இருந்திச்சு? என்னவோ பண்ணுங்க" என்று சலித்தபடி, உள்ளே போனாள் புனிதா. கேட்காத தூரத்துக்கு அவள் போய்விட்டதை உறுதிசெய்துகொண்டவனாய், மகனிடம் விட்டதைத் தொடர்ந்தான் சண்முகம்.   அக்காவைத் தவிர,வேற யாரையும் பாக்கலயாடா நீ? மகனின் கண்களை ஊடுருவினான் அவன்.

அப்பா, அதுவந்து...அதுவந்து...ஆச்சியையும் பாத்தேம்ப்பா...

ஆச்சியைப் பாத்தியா? என்னடா சொன்னாங்க ஆச்சி? உள்பக்கம் பார்த்துவிட்டு, மெதுவாகக் கேட்டான் சண்முகம்.

என் கன்னத்தைத் தொட்டு முத்தம் கொடுத்துட்டு, கண்ணத் தொடைச்சிக்கிட்டாங்கப்பா. அப்புறம், உங்க அப்பன் எப்பிடியிருக்கான்னு எங்கிட்ட மெள்ளமா கேட்டாங்கப்பா... என்றான் அகில்.

கண்கள் நிறைந்தது சண்முகத்துக்கு. வேறெங்கோ பார்த்தபடி சில நிமிஷங்கள் சண்முகம் பேசாமல் உட்கார்ந்திருக்கவே, அப்பா நான் போகவாப்பா? என்றான் அகில்.

இருப்பா, என்று மகனை இருத்திய சண்முகம், "தம்பி, இன்னும் ஒருதடவை அங்க பந்துபோய் விழுந்திச்சுன்னா, எங்க அப்பாவுக்கு, எப்பவும் அவங்க அம்மா நெனைப்பாவே இருக்காம்னு ஆச்சிகிட்ட சொல்லுப்பா... என்றபடி, வந்த கண்ணீரை மகனிடமிருந்து மறைக்க முயற்சித்தான் அவன்.

அப்பாவின் கவலைக்கு முழுசாக அர்த்தம் புரியலேன்னாலும், ஆச்சியைப் பார்த்தால் அது தீருமென்று விளங்கியது அகிலுக்கு. தன் கையிலிருந்த பந்தை அங்கிருந்தபடியே ஓங்கிஅடித்தான் அவன். தடுப்புச்சுவரைத் தாண்டிப்போய், அடுத்த வீட்டுத் தாழ்வாரத்தில் விழுந்தது அது.

யார்டா அது? வீட்டுக்குள்ள பந்தடிக்கிறது? வெளியே வந்து  குரல் கொடுத்தாங்க ஆச்சி.

அப்பாவைத் தூக்கிவிடச்சொல்லி, அந்தப்பக்கம் எட்டிப்பார்த்தபடி, 'நாந்தான் ஆச்சி' என்றான் அகில். அந்தப் பக்கமிருந்து பந்தும் பார்வையும் இந்தப்பக்கம் வந்துவிழ, பாசத்தைப் பரிமாறிக்கொண்டன பார்வைகள்.
 
அப்பாவின் முகத்தைத் திரும்பிப்பார்த்துச் சிரித்தான் அகில். பரிசாக, மகனின் கன்னத்தில் அழுத்தமாய் முத்தமிட்டான் சண்முகம்.


Sunday, December 5, 2010

இது, ரகசியமாய்ச் செய்யவேண்டிய விஷயம்!

இதை யாரும் செய்யலாம்...எப்பவும் செய்யலாம். ஆனா, சுத்திலும் யாரும் இல்லைன்னு உறுதிபண்ணிக்கிட்டுச் செய்யணும். ஏன்னா, உங்களப் பாத்த அதிர்ச்சியில, யாராச்சும்,பயத்தில நடுங்கிப்போகவோ,இல்லைன்னா, உங்களுக்கு புத்தி தடுமாறிப்போச்சுன்னு நினைக்கவோ சான்ஸ் இருக்குது.

முப்பது வயசுக்குமேல ஆயிட்டாலே முகத்தசைகள்ல சுருக்கம், தொய்வு ஏற்பட ஆரம்பிச்சிடும்னு சொல்லுவாங்க. நல்ல ரத்த ஓட்டம் கிடைச்சா இதெல்லாம் கொஞ்சம் தள்ளிப்போடமுடியும்னும் சொல்றாங்க. குறிப்பா, கணினியில் நீண்டநேரம் உட்கார்ந்திருக்கிறவங்களுக்கு, கழுத்துக்குமேல போதுமான ரத்தஓட்டம் இல்லாம, கண்களில் சோர்வும், கழுத்தில் வலியும் ஏற்படும். தலைப்பகுதிக்கு ரத்தஓட்டத்தை ஏற்படுத்தும் இந்தப் பயிற்சி, அதற்கெல்லாம் நல்ல தீர்வாக இருக்கும்.

இதை சிங்காசனம்ன்னு சொல்லுவாங்க. அதாவது கண்ணை உருட்டி, நாக்கை வெளியே நீட்டிக்கிட்டு செய்யும்போது சிங்கம் மாதிரி இருக்குமாம். இந்தப் பயிற்சியைச்  செய்யும்போது, நீங்களே கண்ணாடியைப் பார்த்துக்கிட்டு, சிங்கமாத் தெரியுதா, அசிங்கமாத் தெரியுதான்னு முடிவு பண்ணிக்கிடுங்க :)

இப்ப சிங்காசனத்துக்கு வருவோம்...

வஜ்ராசனத்தில், அதாங்க முட்டிக்கால்போட்டு, மடக்கிய கால்களின்மேல் உட்கார்ந்துக்கோங்க.

கைகளைக் கால்முட்டியின்மேல் வைத்து, நிமிர்ந்து உட்காருங்க.

கண்களை நல்ல அகலமாத் திறங்க.

முடிஞ்ச அளவுக்கு, காற்றை நாசியில் உள்ளிழுத்துக்கோங்க.

சில வினாடிகளுக்கப்புறம், வாயைத் திறந்து, நாக்கை முடிஞ்ச அளவுக்கு வெளியே நீட்டியபடியே வேகமா,காற்றை வெளியே விடுங்க.

உங்களால முடிஞ்சவரைக்கும் அப்படியே இருங்க...விட்டுவிட்டு மூணு தடவை செய்யுங்க.




படத்திலிருப்பதுதான் சிங்கமுத்ரா...கண்களை அகல விரித்து, நாக்கை நீட்டி, முகத்தசைகளுக்குக் கொடுக்கும் பயிற்சி


இந்தப் பயிற்சியில் முகத்தசைகள் அத்தனையும் வேலை செய்வதால் நல்ல ரத்தஓட்டம் ஏற்படுவதோடு, தொண்டைப்பகுதிக்கும்,கண்களுக்கும் கூட ரொம்ப நல்லது.

அடிக்கடி செய்து, உங்களை நீங்களே பயமுறுத்திக்கணும்னு அவசியம் இல்லை. ஒருநாளைக்கு ரெண்டு தடவை போதும்.

இது, முகத்திலிருக்கிற  90 தசைகள் சம்பந்தப்பட்ட விஷயம். அதனால இதன் அவசியம் உணர்ந்தவங்க கட்டாயம் செய்யுங்க. செய்யுமிடத்தில், எதிரே கண்ணாடி இருந்தா ரொம்ப நல்லது.(கண்ணாடிக்கெல்லாம் சேதாரம் வராது ...நம்புங்க )

இந்த சிங்காசனத்தை, ஒரு விளையாட்டுப்பிள்ளை நின்னுக்கிட்டு செய்ய  ட்ரை பண்ற குட்டி வீடியோ இது. பார்த்து ரசிச்சுக்கோங்க :)








                                                              *****************

Friday, December 3, 2010

மக்கு மண்டூகம்!

'உக்கார்டா, மக்கு மண்டூகமே...'ன்னு, தப்பா பதில் சொல்றவங்களைத் தலையில் தட்டி உக்காரவைக்கிறதும், தப்பு பெருசாயிருந்தா வயிற்றுத் தோலைப் பிடிச்சு, சவ்வுமிட்டாய் மாதிரி இழுத்து, பசங்களை வலியில அழவைக்கிறதும் வெயிலுமுத்து வாத்தியாருக்கு( கணக்கு வாத்தியார்) ரொம்பவும் விருப்பமான விஷயங்கள்.

 அது அந்தக் கிராமத்துப் பள்ளிக்கூடத்தின் அஞ்சாங் கிளாஸ் வகுப்பறை.  கதிரேசன் கணக்கு வாத்தியார் பையன். ஆனா, வீட்டுப்பாடமெல்லாம் அவனுக்கு விஷம் மாதிரி. ஆகவே ஆகாது. ஏதாவதொரு சாக்குச்சொல்லித் தப்பிச்சிருவான். அப்பிடியே கோவம்வந்து, வாத்தியார் வெளியே அனுப்பிட்டார்னாகூட, வேலிப்பக்கம்போயி தட்டான் பிடிக்க ஆரம்பிச்சிருவான்.

ஆனா, அன்னிக்கு ஒருநாள்,கதிரேசனுக்குக் கிடைத்த தண்டனைக்கும், அவனோட அப்பா,கணக்கு வாத்தியாரோட அறிவுரைக்கும்பிறகு, வாத்தியார் வகுப்புன்னாலே வீட்டுப்பாடத்தை முடிச்சிட்டு, வாய்மேல விரலை வச்சுக்கிட்டு நல்ல பிள்ளைகளா உக்காந்திருப்பாங்க எல்லாரும்.

அன்னிக்கு, வகுப்புக்கு வந்ததும் வீட்டுப்பாட நோட்டை கொண்டுவந்து அடுக்கச்சொன்னார் செல்லத்துரை வாத்தியார். எல்லாரும் அடுக்கினாங்க, கதிரேசனைத் தவிர. அடுக்கின நோட்டுகளை ஆறுமுகத்தை எண்ணச்சொன்ன வாத்தியார், தான் பிள்ளைகளின் தலைகளை எண்ண ஆரம்பிச்சார்.

வழக்கம்போலவே ஒண்ணு குறைச்சல். வேற யாரையும் கூப்பிடல அவர். நேரா, கதிரேசனைக் கூப்பிட்டாரு. அசால்ட்டா எழுந்திரிச்சான் கதிரேசன். வழக்கம்போல அர்ச்சனையும், ஆரத்தியும் முடிஞ்சப்புறம், வகுப்பறைக்கு வெளியே அவனை முழங்கால்போட்டு நிக்கவச்சார் அவர். அப்பத்தானா அந்த வழியே வரணும் அவனோட அப்பா? வந்தார்...நின்னார்...வகுப்புஆசிரியர்ட்ட என்னன்னு கேட்டார். அவரும் சொன்னார்.

நாங்கல்லாம், ஒரு கணக்கு வாத்தியார் தமிழ் சொல்லிக்கொடுத்துக் கேட்டது அன்னிக்கித்தான். வகுப்புக்குள்ளிருந்து செந்தூர்ப்பாண்டியைக் கூப்பிட்டார் அவர். செந்தூரோட அப்பா, ரைஸ்மில்லுல கூலிவேலை பார்க்கிறார். அம்மாவுக்கும் படிப்புத்தெரியாது. ஆனா, செந்தூர்ப்பாண்டி, தினமும் எங்க வீட்டுக்குவந்து, எங்கிட்ட சந்தேகத்தையெல்லாம் கேட்டு நிவர்த்திபண்ணிக்கிட்டு, வீட்டுப்பாடமும் எழுதிட்டுதான் வீட்டுக்குப்போவான்.

ஆனா, இவனோட அப்பா நானும் வாத்தியார், இவங்கம்மாவும் டீச்சர்தான். ஆனா, இவன், ஒருநாள்கூட பாடத்துல சந்தேகம்னோ, படிச்சுத்தந்தது புரியலேன்னோ ஒருதடவைகூட எங்கிட்டயோ அவங்கம்மாகிட்டயோ சந்தேகம் கேட்டதில்ல. இந்த விவேகசிந்தாமணிப் பாடலைப் புரிஞ்சுகிட்டீங்கன்னா, யாரும் இவனைமாதிரி இருக்கமாட்டீங்க.

தண்டாமரையின் உடன் பிறந்தும் தண்டே நுகரா மண்டூகம்
வண்டோ கானத்திடையிருந்து வந்தே கமல மதுவுண்ணும்
பண்டே பழகி இருந்தாலும் அறியார் புல்லோர் நல்லோரைக்
கண்டே களித்தங்கு உறவாடித் தம்மில் கலப்பார் கற்றாரே.

 தாமரைப்பூவோடு கூடவே குளத்தில் பிறந்து வளருகிற தவளைக்கு,
( அதாங்க...மண்டூகம்) அந்தத் தாமரையிலிருக்கிற தேனைக் குடிக்கணும்னு தெரியாது. ஆனா, எங்கோ காட்டிலிருந்து வருகிற வண்டு, அதைக் குடிச்சிட்டுப்போகும்.

அதே மாதிரிதான், நல்லவர்களோட பலகாலமாய்ப் பழகினாலும் அவர்களைப்பற்றியும் அவங்களோட பெருமைகளைப்பற்றியும்  முழுசா தெரிஞ்சுக்கமாட்டாங்க சில முட்டாள்கள். ஆனா, கற்றவர்கள் அவர்களை எளிதில் இனங்கண்டுகொண்டு, அவங்களோடு பழகிப் பெருமைகளை உணர்ந்து சந்தோஷப்படுவாங்க.

அதேமாதிரிதான் இவனும் என்று சொல்லிட்டு, வகுப்பறை வாசலில், முழங்காலில் நின்ன மகனைப் பாத்தார். அவன் எட்டத்தெரிகிற வயலையும், வாய்க்காலில் நீந்துகிற வாத்துகளையும் வேடிக்கைபார்த்துக்கிட்டிருந்தான்.
 
அதுவரைக்கும், மக்கு மண்டூகம்னா என்னன்னு விளங்காம இருந்த எங்களுக்கு, வாத்தியார் எவ்வளவு விவரமா திட்டியிருக்கார்ன்னு விளங்கிச்சு. ஆனா, கதிரேசனால கடைசிவரைக்கும் அதை விளங்கிக்கவே முடியல.

                                                                          *********


Wednesday, December 1, 2010

கணவன் மனைவிக்குள்ள இதெல்லாம் சகஜம்ப்பா...


எப்பவும் நியூஸ் பேப்பர் படிச்சிட்டிருக்கிற கணவனிடம் மனைவி : நான் பொண்ணாப் பொறந்ததுக்கு ஒரு நியூஸ்பேப்பரா பொறந்திருக்கலாம். எப்பவும் உங்க கையிலயாவது இருந்திருப்பேன்.

கணவன் :நானும் அப்படித்தான் நினைக்கிறேன். தினமும் ஒண்ணு புதுசாக் கிடைக்குமுல்ல....

                                                                                *****

 மனைவி :- ஏங்க, நம்ம கல்யாண சர்டிஃபிகேட்டையே ரொம்ப நேரமா பாத்துட்டு உக்கார்ந்திருக்கீங்களே, ஏன்?

கணவன் : ஒண்ணுமில்லை...ச்சும்மா...

மனைவி : சும்மா சொல்லுங்க, அந்தநாள் ஞாபகந்தானே?

கணவன் :இல்லே...இதில, எங்கியாவது expiry date போட்டிருக்குதான்னு பாக்குறேன்...

மனைவி : ???????????

                                                                           *****

மருத்துவர் : உங்க கணவருக்கு, இப்ப பூரணமான ஓய்வு தேவை. அதுக்காக தூக்க மாத்திரை எழுதியிருக்கேன்.

மனைவி : இதை அவருக்கு எப்பக் கொடுக்கணும் டாக்டர்?

மருத்துவர் : அவருக்கா, இல்லீங்க...தூக்கமாத்திரை உங்களுக்கு.

மனைவி :?????

                                                                           *****

மனைவி : ஏங்க, உங்களோட கண்ணாடியை மட்டும் கழட்டிட்டீங்கன்னா, நீங்க இருவது வருஷத்துக்கு முன்னால இருந்தமாதிரியேதான் இருக்கீங்க...

கணவன் : ஓ அப்படியா, நான் கண்ணாடியைக் கழட்டினாதான்
நீயும் அப்ப பாத்தமாதிரியே தெரியிற.

                                                                            *****

இறந்ததும் நரகத்துக்குப்போன கணவன், அங்கிருந்த ஒரு காவல் பூதத்திடம் கேட்டானாம் : நான் என் மனைவிக்கு ஒரு ஃபோன் போடணும். அதுக்கு உங்களுக்கு எவ்வளவு காசு கொடுக்கணும்?

பூதம் : இங்க வந்த பிறகுமா அந்த ஆசை உனக்கு? நரகத்தில இருந்து நரகத்துக்கு ஃப்ரீ தான்...நீ எவ்வளவு வேணும்னாலும் பேசிக்கோ.

                                                                             *****

அப்பா : கல்யாணத்துக்குப்பிறகு வாழ்க்கை தலைகீழா மாறிடுச்சு...அப்பல்லாம், நான் பெரிய பணக்காரனா இருந்தேன்...

மகள் : இப்பமட்டும் என்ன ஆச்சு? நாம நல்லாத்தானே இருக்கோம்?

அப்பா : இப்ப உங்கம்மா பணக்காரியா இருக்கா...நான் அவளுக்குப் பாதுகாவலாத்தானே இருக்கேன் :(

                                                                           *****

மனைவி : ஏங்க, என் மனைவியும் உங்க குழந்தை மாதிரியேதான்னு உங்க நண்பர்கிட்ட சொன்னீங்களாமே? உங்களுக்கு எம்மேல அவ்வளவு பிரியமா?

கணவன் : அந்தக் குழந்தைமாதிரியே, நீயும் கையில கிடைச்சதைவச்சு அடிப்பேன்னு அப்படியேவா அவங்ககிட்ட சொல்லமுடியும்?


பி.கு : இது ஒரு மின்னஞ்சல் பகிர்வு.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails