Wednesday, December 9, 2015

அடைமழையும் ஔவையின் மொழியும்!

மாரி அல்லது காரியம் இல்லை இது ஔவையின் மொழி. மழையில்லாவிட்டால் இவ்வுலகில் எதுவுமே இல்லைதான். ஆனால் இப்படியொரு மழையை சென்னை மாநகரமோ அதைச் சுற்றியிருக்கிற மக்களோ எதிர்பார்க்கவில்லை என்பதுதான் நிஜம். 

ஆனால், இந்த மழை ஏகப்பட்ட காரியங்களைச் சத்தமின்றிச் செய்திருக்கிறது என்பதும் நிஜம். மக்களின் மனதில் நிறைய மாற்றங்களை விதைத்திருக்கிறது. இவர் இன்னார் என்பதையும் இது இன்னாதது என்பதையும் உரக்கச் சொல்லியிருக்கிறது, அடித்துச் சொல்லியிருக்கிறது. இந்த மாற்றம் எளிதில் நீங்காது என்றுதான் தோன்றுகிறது. இந்த மழை மட்டும் வரவில்லையென்றால் நம் மக்கள் இலவசங்களின் பெருக்கில் எல்லாவற்றையும் மறந்து கிடந்திருப்பார்கள்.

மாரி அல்லது காரியம் இல்லை என்ற மொழி எவ்வளவு உண்மையோ அதைப்போல அடுத்து வரும் ஔவையின் மொழியும். வானம் சுருங்கில் தானம் சுருங்கும். உண்மைதான். அப்படியென்றால் வானம் பெருகின் தானம் பெருகும் என்பதுதானே பொருள்? இங்கே வானம் பெருகி எம்மக்களின் தானம் செய்யும் குணத்தை உலகிற்கு உணர்த்தியிருக்கிறது. இங்கே பாதிக்கப்பட்டவர்களைவிட உதவிசெய்ய முன்வருபவர்கள் அதிகம் என்று பாராட்டவைத்திருக்கிறது.

பள்ளிக் குழந்தைகள் முதல் பெரும்பணக்காரர்கள்வரை எத்தனையோபேர் பணமும் பொருளுமாக மனமுவந்து கொடுத்திருக்கிறார்கள்.  எத்தனை எத்தனையோ மக்கள் தங்கள் மக்களின் இன்னல் காணப் பொறுக்காமல் இறங்கிவந்து வேலை செய்கிறார்கள். எத்தனை எத்தனையோ இளைஞர்கள் ஓய்வு உறக்கமின்றி ஓடிஓடி உழைக்கிறார்கள். இவற்றையெல்லாம் காணக் கொடுத்ததும் இந்த மழையின் செயல்தான்.

அடுத்ததாக இன்னொரு ஔவையின் மொழி... நீரகம் பொருந்திய ஊரகத்து இரு. இதைத்தான் நம் மக்கள் தவறாக உணர்ந்துகொண்டார்கள் போலிருக்கிறது. நீர்நிலைகளை உடைய ஊரில் குடியிரு என்பது இதற்கான பொருள். ஆனால் நேரடியாக நீர்நிலைகளிலேயே குடியேறிவிட்டார்கள் நம் மக்கள். குடியேறியது மட்டுமா மிச்சமிருக்கிற நீர்வழித்தடங்களையும் மக்காத கழிவுகளால் மறைத்துவிட்டார்கள். இங்கே விளைந்ததுதான் அத்தனை துயரமும்.

இதைத்தான், முற்பகல் செய்யின் பிற்பகல் விளையும் என்ற தன் இன்னொரு மொழியால் எச்சரிக்கிறாள் ஔவை. இந்த மழை நமக்கெல்லாம் ஒரு எச்சரிக்கைதான். இப்படியே போனால் இந்தச் சென்னையை என்னால் கூடக் காப்பாற்றமுடியாது என்று இயற்கையின் வாயிலாக இறைவன் கொடுத்திருக்கிற எச்சரிக்கை. அன்றைக்குச் செய்ததற்கெல்லாம் இன்றைக்கு பலன் கிடைத்திருக்கிறது. இனி என்றைக்கும் இது நடக்காமலிருக்கவேண்டுமானால், இனிவரும் மழைக்குள் நம் தவறுகளைத் திருத்திச் சீர்செய்தல் மிக மிக அவசியம்.

Tuesday, December 1, 2015

எப்போது மாறுவீர்கள் இளைஞர்களே!?

பத்து வருடத்திற்கு முன்னாலிருந்த தமிழகத்து மக்களின் வாழ்க்கை நிலையையும் இப்போதிருக்கிற வாழ்க்கைநிலையையும் வருடத்திற்கொருமுறை வந்து பார்க்கிற ஒரு விருந்தாளியின் பார்வையில் பார்க்கையில் ஏகப்பட்ட மாற்றங்கள் இருக்கிறதாகத்தான் தோன்றும் எனக்கு. கல்வி மற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சியும் கணினி மற்றும் இணையப் பயன்பாடும் நிறைய மாற்றங்களை மக்களிடையே உண்டுபண்ணியிருப்பதாகத்தான் தெரிகிறது.

பத்துப் பதினைந்து வருடங்களுக்குமுன் பத்துப் பைசாவுக்கு இருந்த மதிப்புத்தான் இப்போது பத்து ரூபாய்க்கு என்று உறவினர் ஒருவர் சொன்னது உண்மையென்றே தோன்றியது. தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையில் பெண்களின் பங்கு தற்போது அதிகமென்றும் ஆண்களுக்கு நிகராகப் பெண்களும் லட்சங்களில் சம்பாதிக்கிறதெல்லாம் நிறையப்பேர் வாயிலாக அறிந்துகொள்ள முடிந்தது. அத்தோடு பொருத்தமான பெண் கிடைப்பதற்கு எத்தனை சிரமப்பட்டோமென்று சில மாப்பிள்ளை வீட்டார் சொல்லி அங்கலாய்த்ததையும் கேட்க முடிந்தது.  

 முன்பெல்லாம் பெண்ணைப் பிடிக்கவில்லை என்று சொல்லிப் போகிற பிள்ளை வீட்டாரைப் போல, இப்போது மாப்பிள்ளை பிடிக்கவில்லை என்று நிராகரிக்கும் பெண்களைப் பற்றியும் கேள்விப்பட்டபோது, பெண்களின் கருத்தையும் கேட்டு நடக்கிற காலம் வந்துவிட்டதே என்று சந்தோஷமாகத்தான் இருந்தது.

ஆனால், சமீபத்தில் கேள்விப்பட்ட சில விஷயங்கள் இத்தனை மாற்றம் வந்தும் இவர்கள் இன்னும் மாறவில்லையா என்ற சலிப்பைத்தான் தந்தது. சென்னையில் சாஃப்ட்வேர் இஞ்சினீயராகப் பணிபுரியும் தோழியொருவரின் மகளுக்கு வந்த மாப்பிள்ளை வீட்டார், பெண்ணை எங்கள் எல்லாருக்கும் பிடித்திருக்கிறது என்று சொல்லி, மாப்பிள்ளை சிறிது நேரம் அந்தப் பெண்ணுடன் பேச விருப்பப்படுவதாகவும் கூறியிருக்கிறார்கள். சம்மதித்த பெண்ணின் வீட்டார் இருவரையும் பேச அனுமதிக்க, அந்தப் பையன் கேட்ட ஒரே கேள்வியில் அந்தப் பெண் இந்த மாப்பிள்ளை வேண்டாம் என்று மறுத்து விட்டாள்.

அப்படியென்ன கேட்டார் அந்த மாப்பிள்ளை? நாகரீக மயக்கத்தில் எசகுபிசகாக ஏதேனும் கேள்வி கேட்டுவிட்டாரோ என்று நான் நினைக்கையில், திருமணம் ஆனதும் சம்பளப் பணம் முழுவதையும் (ஐம்பதாயிரம்) அப்படியே தன்னிடம் கொடுக்கமுடியுமா என்று கேட்டிருக்கிறார் அந்த புத்திசாலி. இந்தப் பெண் சுதாரித்துக் கொண்டவளாய் நான் வங்கியில் வாங்கிய லோனுக்குப் பிடிப்பது போக நான் பாதி சம்பளம்தான் கையில் வாங்குகிறேன் என்று பதில் சொல்லியிருக்கிறாள். போனவர்கள் ஒரேயடியாய்ப் போய்விட்டார்கள். மாதம் ஐம்பதாயிரம் பெண்ணிடமிருந்து கையில் வரவேண்டுமென்ற எதிர்பார்ப்புடனேயே வந்திருக்கிறார்கள் அந்தப் பெருமக்கள்.

இன்னொரு இடம் இன்னும் விசேஷம்... பையனைப் படிக்கவைத்ததற்கும் படிப்பிற்குப் பட்ட கடனுக்கும்கூடப் பெண்ணின் வீட்டில் வசூலிக்க நினைத்த பிள்ளையைப் பெற்றவர்கள். பிற்காலத்தில் என் பிள்ளையின் சம்பாத்தியம் முழுவதையும் உங்கள் பெண்தானே அனுபவிக்கப்போகிறாள் என்ற பெருந்தன்மைப் பேச்சு வேறு...

மூன்றாவது இடம்  இருபது பவுன் நகையில் இல்லாமல் போன ஒன்று. கைநிறைய சம்பாதிக்கிற பெண்ணுக்கு முப்பது பவுன் நகை போட நினைத்திருக்கிறார்கள் பெற்றவர்கள். வந்த பிள்ளை வீட்டார், பெண்ணைப் பிடித்திருக்கிறதென்று சொல்லிவிட்டு சம்பிரதாயப் பேச்சுக்கு வர, இருபது பவுன் வித்தியாசத்தில் இடம்மாறிப் போய்விட்டது அந்த சம்பந்தம். தங்கம் போலக் குணமுடைய ஒரு பெண்ணை இருபது பவுன் தங்கத்துக்காக வேண்டாமென்று சொன்னால் நஷ்டம் யாருக்கு? நகை மோகம் யாருக்கென்று இப்போது புரிகிறதா?  

வந்ததிலிருந்து அவள் கொண்டுவந்ததைக் கொள்ளையடிக்கவென்றே காத்திருக்கிற இந்த மக்கள் எப்போது திருந்துவார்கள்? பெண்ணைக் கட்டிக்கொடுத்துவிட்டால் பெண்ணோடு அவள் சம்பாத்தியம், சொத்துக்கள் எல்லாம் தனக்கென்று உரிமைகொண்டாடுகிற இந்தக் குணம் என்று மாறும் இந்த மக்களுக்கு? தன் கணவன் தன் குடும்பமென்று வருகையில் அவளாகவே கொடுக்கமுன்வந்தால் அது அழகு. அதை விட்டு அழவைத்துப் பிடுங்கினால்? 

திருமணத்திற்குப் பின் மனமொத்து வாழ்ந்து, இருவருமாக முடிவெடுத்து தங்களுக்கான எதிர்காலத்தை இருவரின் வருமானத்திலும் திட்டமிட்டால் அது சிறப்பு. எல்லாவற்றையும் என்கையில் கொடுத்துவிட்டு உன்னுடைய செலவுக்குக் கூட என்னிடத்தில் நீ கையேந்தவேண்டுமென்று நினைப்பது அதிகாரத்தின் உச்ச கட்டம். என்றைக்கு மாறும் இந்த மனநிலை?அவளுக்கென்று ஒரு மனசு, அதிலும் சில ஆசைகள், தேவைகள் இதெல்லாம் இருக்கக்கூடாதா? அவளுக்கானதை வாங்கிக்கொள்ளும் சுதந்திரம் அவசியம் இல்லையா? 

மதங்களைப் பொறுத்தமட்டிலும் மற்ற சில விஷயங்களிலும் இன்றைய இளைஞர்களுக்கு இருக்கும் மனமுதிர்ச்சி நிச்சயமாகப் பாராட்டப்படவேண்டியது. ஆனால், கல்யாணம் என்று வரும்போது மட்டும் இவர்கள் பெற்றோருக்குப் பின்னால் பதுங்கிக்கொள்ளுதல் எந்த வகையில் நியாயம் என்று புரியவில்லை. 

இங்கே, கேட்பது பையனின் அம்மாதானே? அதாவது ஒரு பெண்தானே? பையனோ அவனது தந்தையோ இல்லையே என்ற நழுவல் பதில் வரலாம். ஆனால், அந்தக் காலத்து அம்மாவுக்குக் கணினியிலும் கைபேசியிலும் புரியாதவற்றைக் கற்றுக்கொடுத்துப் புரியவைக்கிறீர்கள். மதங்கள் ஜாதிகளைப் பற்றிப் பேசினால் அதெல்லாம் போனகதை என்றுசொல்லிப் புத்திசொல்லுகிறீர்கள். ஆனால், பெண்ணிடமிருந்து பொருளீட்ட நினைக்கும் குணத்துக்கு மட்டும் முட்டுக்கட்டை போட ஏன் முன்வரமாட்டேனென்கிறீர்கள்? எல்லாம் உனக்காகத்தானே என்கிற அன்னையிடம், என்னை ஏன் விலைபேசுகிறாய் அம்மா என்றுஏன் எதிர்க்கேள்வி கேட்கமாட்டேனென்கிறீர்கள்?

முயற்சி செய்யுங்கள் இளைஞர்களே...ஒரு புதிய மனமாற்றத்தைக் கொண்டு வாருங்கள். அது உங்களுக்கான மதிப்பை நிச்சயம் அதிகப்படுத்தும்.


LinkWithin

Related Posts with Thumbnails